2015-16

Στην περίοδο αυτή εξετάζονται η λατινοκρατία, το Βυζάντιο της διασποράς (1204-1261) και η ύστατη ανόρθωση (1261) μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) και την πτώση της Τραπεζούντας (1461). Επίσης γίνεται αναφορά στους λογίους που αποδήμησαν κατά την τελευταία περίοδο της αυτοκρατορίας, μεταφυτεύοντας στη Δύση τη μεγάλη κληρονομιά του ελληνοβυζαντινού πολιτισμού και τη σοφία του αρχαίου ελληνικού κόσμου και συνεισφέροντας, έτσι, πολλά για τη δημιουργία του νεώτερου ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η μεγάλη αυτή περίοδος αρχίζει από την άνοδο στο θρόνο του Ηρακλείου (610-641) και φθάνει μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εποχή της ακμής (867-1025).

Αναφέρεται στην εποχή της θεμελίωσης (324-378) από τον Κωνσταντίνο Α' (324-337) μέχρι και τους Βαλεντινιανό και Βάλη (364-378). Ακολουθεί η εποχή της επικράτησης της Ορθοδοξίας από τον Θεοδόσιο Α´ (379-395) μέχρι και τον Αναστάσιο Α' (491-518). Το τρίτο και τελευταίο μέρος αναφέρεται στον αιώνα του Ιουστινιανού (518-565) και τελειώνει με την τραγική διακυβέρνηση του Φωκά (602-610).

Το μάθημα, μετά από μια παρουσίαση των πρωτογενών πηγών και του βασικού χρονολογικού πλαισίου της ελληνιστικής περιόδου (323 – 31 π.Χ.), εξετάζει τις δεσπόζουσες πολιτικές και πολιτισμικές συνθήκες συμπεριλαμβανομένων των θετικών επιστημών, της φιλοσοφίας και της τέχνης.

Με την επιβολή της Ρωμαϊκής Ειρήνης ο ελληνικός κόσμος απολαμβάνει μια εντυπωσιακή πολιτισμική αναγέννηση από τα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. μέχρι τα μέσα του 3ου αι. μ.Χ. Φαινόμενο που προωθείται κυρίως από τα ανώτερα στρώματα των ελληνικών πόλεων υπό την αιγίδα των Ρωμαίων, θερμών υποστηρικτών και θαυμαστών του ελληνικού πολιτισμού, είναι συνυφασμένο με πολλά γνωστά ονόματα, όπως του Λουκιανού, του Δίωνα Χρυσοστόμου αλλά και του Παυσανία, οι οποίοι αντλούν στοιχεία από τη δόξα της κλασικής εποχής, δημιουργώντας έτσι έναν καινούργιο ελληνικό πολιτισμό.