Τοπικές ενδυμασίες από ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ, Δ. ΠΑΓΓΑΙΟΥ, Π.Ε. ΚΑΒΑΛΑΣ

ΕΠΩΝΥΜΟ: ΧΑΤΖΗΠΑΡΑΣΚΕΥΑ

ΟΝΟΜΑ: ΜΑΡΙΝΑ

ΤΜΉΜΑ: ΓΛΩΣΣΑΣ, ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΑΡΕΥΞΕΙΝΙΩΝ ΧΩΡΩΝ

ΜΑΘΗΜΑ: ΕΙΣΑΓΩΓΉ ΣΤΗΝ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΑΘΗΓΗΤΉΣ: ΜΑΧΑ-ΜΠΙΖΟΥΜΗ

ΕΤΟΣ: 2019-2020

ΤΟΠΟΣ: ΝΕΑ ΠΕΡΑΜΟΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

Β.ΕΝΔΥΜΑ,ΥΠΟΔΕΣΗ,ΚΟΜΜΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ

Βασιλική (74 ετών)

«Φορούσαμε μέσα στο σπίτι ρόμπες, τις λεγόμενες ρόμπες μπροστά με κουμπιά, ανοιχτές, παντόφλες καιρό μπες μέσα στο σπίτι. Κι’ όταν θέλαμε να βγούμε έξω στην αγορά, εντάξει, τότε βάζαμε ένα φόρεμα. Εγώ συγκεκριμένα παντελόνια τότε δεν φορούσα και δεν φορούσαν κ’ σχετικά ο κόσμος τότε οι γυναίκες είχαμε όμως τα ρούχα μας, γιατί εντάξει δεν ήμασταν και πολύ παλιοί δηλαδή υπήρχαν τα ρούχα τα καλά και “ταγέρ” και “μαντώ” ήταν πολύ στην μόδα και τα παλτά, όλα δηλαδή υπήρχαν αυτά, τα είχαμε. Είχαμε τα φορέματα τα καλά, εγώ συγκεκριμένα είχα ένα φόρεμα που το είχα ράψει και μόνη μου λόγω του ότι είμαι μοδίστρα. Ήταν πολύ μόδα, όπως είναι και τώρα τα γυαλιστερά να τα πω, αστραφτερά υφάσματα, είχα ένα φόρεμα που ήταν χρυσό στρας. Σήμερα ο κόσμος έχει περισσότερο εξελιχθεί, φοράμε και παντελόνια σήμερα και ντύνεται ο κόσμος και λίγο διαφορετικά αν κι’ εμείς τότε ντυνόμασταν- τότε στην δικιά μου την εποχή ντυνόταν, πιο παλιά οι μάνες μας ήταν πιο διαφορετικά αλλά στα δικά μας τα χρόνια υπήρχε το ντύσιμο το καλό. Το υπόδημα αναλόγως την εποχή. Το καλοκαίρι πέδιλα φορούσα, το χειμώνα μπότες δερμάτινες, πλαστικές. Ήταν μόδα τότε να φοράμε τρίγωνες μαντήλες, μισή μαντήλα στο κεφάλι ή να την κάνεις κορδέλα φαρδιά. Το χειμώνα φορούσε και σκούφο, δηλαδή όταν ήμουν κοπελίτσα. Την μαντήλα την δέναμε πίσω από τα αυτιά. Χτενίσματα, όποιος είχε μακριά μαλλιά, εγώ είχα, έκανε κότσο και όταν τα έκοψα μετά έκανα “ αρλεκίνο” λεγόταν, που γύριζαν προς τα επάνω. Βέβαια, βαφόμασταν και τότε, βάζαμε μία κρέμα, ένα ρουζ, ένα κραγιόν και για να βάψουμε τα μάτια μας υπήρχε παραδοσιακός τρόπος ( γέλια) καίγαμε το αμύγδαλο στην φωτιά, στην μύτη του αμυγδάλου και με εκείνο βάφαμε τα μάτια μας, αντί για το μολύβι. Κοσμήματα φορούσαμε στο χέρι, τις λέγαμε “ ταυτότητες” τις αλυσίδες, στο λαιμό σταυρό κάποιο άλλο μπιζού, κολιέδες ».

Γεώργιος (80 ετών):

« Καθημερινά φορούσα τα ρούχα της δουλειάς, τα οποία ήταν παλιά, παντελόνι, φανέλα και μπουφάν. Τα επίσημα ήταν αναλόγως τι κυκλοφορούσε στην αγορά. Εγώ, έβαζα στα 16 μου χρόνια καμπαρντίνα, ντυνόμουν όμορφα δηλαδή, παντελόνια, πουκάμισα, φανέλες κτλ ήταν περιποιημένα. Κι’ όταν παντρεύτηκα πάλι τα ίδια, η συνήθεια του ανθρώπου δεν κόβεται. Σήμερα, είναι κι’ η ηλικία του ανθρώπου, στα 20 και 25 ετών ντυνόσουν διαφορετικά, ερχόσουν στους νέους, από ‘κεί και έπειτα, από τα 55  και άνω το ντύσιμο αλλάζει, καλό μεν αλλά διαφορετικό, αντί για καμπαρντίνα, ένα παράδειγμα, έπαιρνες ένα παλτό. Για την δουλειά φορούσα άρβυλα δερμάτινα για να αποφύγει το πόδι την υγρασία, την βροχή και υπήρχαν και οι μπότες, η λαστιχένιες κ’ “σοσόνια”. Στο επίσημο ήταν το μαύρο σκαρπίνι. Για το κεφάλι μόνο “τζόκεν” για την δουλειά . Πολλά πράγματα για άνδρες για το μαλλί δεν κάνανε, έκαναν ένα απλό χτένισμα. Βέβαια υπήρχε και κάτι σαν μόδα, φαβορίτες και το μαλλί λίγο να το κάνουν, αλλά εγώ το αντί παθούσα αυτό το είδες τις φαβορίτας και μακρύ μαλλί, πάντα κουρευόμουν γρήγορα. Και φορούσα μόνο ρολόι».